De ruimte is licht en gezellig ingericht, met planten en een huiselijke sfeer. Hier werkt dagelijks een groep dagbestedingsmedewerkers van zorgorganisatie Syndion. Het is hun eigen afdeling binnen het bedrijf. Wat begon met het aanleveren van werk, groeide tien jaar geleden uit tot een vaste dagbestedingsplek in de fabriek zelf. “Het voelde logisch om het zo te organiseren,” zegt Corry Meijdam, productieleider bij Hermeta. “De mensen van Syndion horen er hier gewoon bij. Ze delen mee in traktaties, gaan mee met bedrijfsuitjes en zijn echt onderdeel van het bedrijf.”
In totaal zijn er twaalf medewerkers aan deze werkplek verbonden. Per dag werken er zes tot acht mensen. Het gaat om mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt die vaak via een jobcoach of via de Wmo of Wlz bij Syndion terechtkomen. “Voor veel mensen is structuur heel belangrijk,” zegt Mariska Koldenhof, manager zorg bij Syndion. “Werk geeft ritme aan de dag en een gevoel van eigenwaarde. Hier kunnen mensen echt meedoen.”
Het werk is gevarieerd: van stickerwerk tot schroefwerk en van inpakken tot het vouwen van doosjes. Er wordt altijd gekeken naar wat iemand kan en leuk vindt. Soms worden werkplekken aangepast, bijvoorbeeld met een aangepast bureau of een rolstoelvoorziening. Het belangrijkste is dat iedereen hier op zijn eigen manier kan bijdragen,” zegt Mariska.
Marco werkt via Syndion bij Hermeta en heeft het er goed naar zijn zin. Vroeger werkte hij als stratenmaker, maar door rugklachten moest hij ander werk zoeken. “Hier kan ik doen wat wél lukt,” zegt hij. “Het liefst seal ik spullen en pak ik dingen uit, maar eigenlijk vind ik alles wel leuk.” Ook Kevin komt elke dag met plezier naar zijn werk. Hij werkt hier inmiddels vijf jaar. “Doosjes vouwen vind ik het leukste,” zegt hij. “Daar ben ik ook goed in.” Hij wijst enthousiast naar de tafel waar vandaag gestickerd wordt. “Maar afwisseling is juist leuk. We doen hier van alles.”
De trots op het werk is groot. “Mensen zeggen hier: ik ga naar mijn werk,” vertelt Mariska. “Ze voelen zich medewerker. En vaak willen ze hier ook niet meer weg. Soms groeien medewerkers door naar een baan bij Hermeta zelf.” De samenwerking tussen Hermeta en Syndion is uniek. Veel bedrijven besteden dit soort werk uit, maar bij Hermeta krijgen de medewerkers een eigen plek in het bedrijf. “Dat past bij wie wij zijn,” zegt Corry. “Hermeta is van oudsher een familiebedrijf met een ons-kent-ons cultuur. Sociaal gezien hoort dit er gewoon bij. Iedereen doet ertoe.” Het heeft ook praktische voordelen. “De lijnen zijn kort. Als er een spoedklus is, kunnen we snel schakelen. En er is eigenlijk altijd wel werk.”
Soms kloppen zelfs ‘de buren’ aan. Hermeta Interieurpartners en Hermeta Gevelbouw laten af en toe ook werk uitvoeren, bijvoorbeeld als er iets geschroefd of uitgepakt moet worden. Naast het werk leren de medewerkers ook sociale vaardigheden. Zo hoort een rondje door de fabriek er soms bij. “Als ze spullen moeten ophalen, attenderen we iemand erop om netjes groeten,” zegt Mariska. “Op de werkvloer is altijd een begeleider aanwezig die ondersteunt waar nodig.”
Tijdens een rondleiding door de fabriek wordt duidelijk hoe groot het bedrijf eigenlijk is. Hermeta bestaat al meer dan honderd jaar en is hofleverancier van allerlei aluminium producten. Gietrobots produceren haken en leuninghouders, zo’n 1 miljoen stuks per jaar. In andere delen van de fabriek worden aluminium onderdelen gezaagd en gefreesd. Op de afdeling gevelbouw worden gevels en puien gemaakt en op de afdeling interieurbouw worden lockers voorbereid voor montage op locatie. In een aparte ruimte worden producten met water, zeep en steen glad gemaakt, deze techniek heet mechanisch slijpen.
“Je komt onze producten overal tegen,” zegt Corry. “In scholen, zwembaden, sauna’s, voetbalverenigingen. Van kapstokhaken tot grepen en prullenbakken voor de NS. Dagelijks worden Hermeta-producten zo’n tien miljoen keer aangeraakt.” Dat besef zorgt ook bij de medewerkers van Syndion voor trots. “Misschien heb je zelf wel eens je jas opgehangen aan een haak van Hermeta,” zegt Mariska. “Dan is het extra mooi om te weten dat onze mensen daar ook aan hebben meegewerkt.”
Dit artikel stond eerder in Pluk Magazine, nr 10 van 2026